ถ่อมใจ ยอมรับใช้

เกรียงไกรด้วยเกียรติมานาน

วิศรุต จินดารัตน์

Aristotle นักปราชญ์ชาวกรีกได้พูดไว้ว่า “Dignity does not consist in having honors, but in deserving them” คนที่มีเกียรติไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเขาคนนั้นต้องเป็นคนมีชื่อเสียง แต่อยู่ที่ว่าเขาสมควรได้รับเกียรตินั้นหรือไม่ บุคคลจะมีศักดิ์ศรีหรือมีเกียรติยศนั้นไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นคนที่มียศถาบรรดาศักดิ์ แต่สำคัญที่ว่าตัวเขาเองมีความเหมาะสมกับเกียรติยศนั้นหรือไม่ หลายคนแสวงหาเกียรติยศโดยไม่คำนึงว่าตนเองมีความเหมาะสมและสมควรจะได้รับเกียรตินั้นหรือไม่ แต่ได้พยายามไขว่คว้าโดยใช้เงินทองเข้าแลกเพื่อให้ได้มาซึ่งใบประกาศเกียรติคุณหรือฐานะทางสังคม ทั้งนี้เพราะความอยากมีชื่อเสียง อยากเป็นคนเด่นดัง อยากมีเกียรติ


พระธรรมลูกา 14 : 7-11 “ ฝ่ายองค์พระเยซูคริสตเจ้าเมื่อทรงเห็นคนทั้งหลายที่ได้รับเชิญมาในงานเลี้ยงนั้น ได้เลือกเอาที่นั่งอันมีเกียรติ พระองค์จึงตรัสคำเปรียบแก่เขาว่า เมื่อผู้ใดเชิญท่าน ไปในงานเลี้ยงสมรส อย่านั่งในที่อันมีเกียรติเกลือกว่าเขาได้เชิญคนที่มียศมากกว่า ท่านอีก และเจ้าภาพได้เชิญท่านทั้งสองนั้นจะมาพูดกับท่านว่า จงให้ที่นั่งแก่ท่าน ผู้นี้เถิด แล้วท่านจะต้องเลื่อนลงมาที่ต่ำ ได้รับความอดสู แต่เมื่อท่านได้รับเชิญแล้ว จงไปนั่งในที่ต่ำก่อน เพื่อว่าเมื่อท่านเจ้าภาพมาพูดกับท่านว่า สหายเอ๋ย เชิญเลื่อน ไปนั่งในที่อันมีเกียรติ แล้วท่านจะได้เกียรติต่อหน้าคนทั้งหลายที่ร่วมโต๊ะด้วยกัน นั้น เพราะว่าทุกคนที่ได้ยกตัวขึ้นจะต้องถูกเหยียดลง และผู้ที่ถ่อมตัวลงนั้นจะได้รับ การยกขึ้น ”

คำอุปมาขององค์พระเยซูคริสตเจ้าดังกล่าวมีนัยสำคัญต่อการดำเนินชีวิตของเราทุกคน ทรงสอนว่าอย่าแสวงหาตำแหน่ง เกียรติยศ หรือสถานภาพทางสังคม (social status) เมื่อได้รับเชิญไปงานเลี้ยงใดๆจงอย่าใจร้อนเลือกที่นั่งที่มีเกียรติ (A place of honor; The best seat at the table) ซึ่งเจ้าของบ้านอาจสงวนไว้สำหรับแขกคนสำคัญ (V.I.P.) ที่มักเดินทางมาทีหลังเสมอ หากเรานั่งอยู่ในที่นั้น (ซึ่งก็คือหัวโต๊ะ ที่มักเป็นที่ของประธาน) เราก็อาจถูกเจ้าของบ้านเชิญให้ลุก หลีกทางให้กับแขกคนสำคัญของเขา ทำให้เราขายหน้าได้รับความอับอาย ฉะนั้น อย่าทึกทักและคิดไปว่าตนเองเป็นคนสำคัญ มีเกียรติ โดยที่เจ้าของบ้านไม่ได้เชิญ เราก็อาจต้องยอมลุกจากที่นั่งนั้น แต่เมื่อข้าวของบ้านเชิญให้นั่ง เราจึงเป็นผู้ที่สมควรได้รับเกียรตินั้น ดังนั้นจึงต้องมีใจถ่อมสุภาพเสมอ เพราะความถ่อมสุภาพจะนำมาซึ่ง

ประการแรก : คนที่ถ่อมตัวจะได้รับการยกย่อง (Humble will be made great)

ดูเหมือนว่าจะเป็นการสวนทางกับความเป็นจริงที่บอกว่า คนที่ถ่อมตัวจะได้รับการยกย่อง เพราะคนทั่วไปมักพยายามทำตัวให้ยิ่งใหญ่ ทำให้น่าเกรงขามไว้ก่อนโดยการแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าราคาแพง ขับรถยนต์หรูหราเพื่อให้คนมองอย่างให้เกียรติ เคารพยกย่อง แต่องค์พระเยซูคริสตเจ้ามีทัศนคติต่อเรื่องนี้อย่างไร

พระธรรมมัทธิว 23 : 12 “ ...ผู้ใดถ่อมตัวลง ผู้นั้นจะได้รับการยกขึ้น ”

ในสายพระเนตรของพระเป็นเจ้าแล้ว ความมีเกียรตินั้นจะได้มาก็ด้วยการที่คนนั้นมีใจถ่อมสุภาพ ยอมรับใช้ผู้อื่น ไม่เป็นคนหยิ่งผยอง ถือตัว และอวดตัว แต่คำนึงถึงผู้อื่นเสมอ นี่คือคุณค่าที่แท้จริงของ ความเป็นคน ไม่แสวงหาสถานภาพที่สูงส่งแต่มีความสุขที่ได้ถ่อมใจรับใช้ผู้อื่น ซึ่งเป็นเกียรติที่คนทั้งหลาย เห็นว่าคนนั้นคือผู้ที่สมควรได้รับการยกย่อง

ประการที่สอง : คนที่ถ่อมตัวจะได้รับความสุข (Humble will be given happiness)

พระธรรมอิสยาห์ 29 : 19 “ ...ผู้ที่ถ่อมตัวลงจะพบกับความชื่นชมยินดีในพระเจ้า …”

ในสายพระเนตรของพระเจ้า คนที่มีความถ่อมสุภาพยอมลดตัวลง ไม่มีทัศนคติในการแสวงหาเกียรติยศ ความมีหน้ามีตาในสังคม แต่ยอมทำงานบริการที่แม้ดูเล็กน้อยในสายตาคนทั่วไปเขาจะได้รับสถานภาพที่สูงยิ่งจากพระเจ้า ความถ่อมสุภาพเป็นกฎเกณฑ์ที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้ ในแผ่นดินของพระองค์นั้นไม่มีความหยิ่งผยอง ไร้ความยโส เป็นแผ่นดินแห่งความเสมอภาคและความชื่นชมยินดี สำหรับบรรดาผู้ที่ถ่อมใจลงและดำเนินชีวิตสอดคล้องตามน้ำพระทัยพระเจ้าก็จะพบกับความสุขที่แท้จริง

ประการที่สาม : คนที่ถ่อมตัวจะได้รับเกียรติยศ (Humble will be honored)

บางคนพยายามสร้างภาพว่าเป็นคนถ่อม ทั้งที่ชีวิตจิตใจไม่เป็นไปอย่างที่เสแสร้งออกมา เขาทำก็เพื่อหวังให้สังคมยอมรับให้เกียรติหรือลงคะแนนให้เขา ต่อเมื่อได้สมความตั้งใจก็แสดงตัวที่แท้จริงออกมา แต่ผู้ที่เป็นแบบอย่างของความถ่อมใจที่แท้จริงก็คือองค์พระเยซูคริสตเจ้าผู้ทรงยอมเสด็จมาในโลกนี้เพื่อรับใช้ผู้อื่น

พระธรรมสุภาษิต 15 : 33 “ ผู้ที่ยำเกรงพระเจ้าจะได้รับปัญญา และผู้ที่ถ่อมใจลงจะได้รับเกียรติยศ ”

คนที่ถ่อมใจย่อมมีความยำเกรงพระเจ้าเขาจึงได้รับการยกชู การให้เกียรติจากองค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะทรงมอบเกียรติยศศักดิ์ศรีให้แก่เขา “ วัฒนาวิทยาลัย เกรียงไกรด้วยเกียรติมานาน ” บทเพลงที่เรียงร้อยถ้อยคำได้อย่างประณีตบรรจงผสมผสานกับลีลาทำนองอย่างลงตัว ทำให้ทุกครั้งที่ร้องหรือได้ยินบทเพลงนี้เกิดความรู้สึกภาคภูมิใจในเกียรติยศและศักดิ์ศรีของสถาบันอันเป็นที่รักยิ่งของเรา สังคมไทยยกย่องให้เกียรตินักเรียนวัฒนาวิทยาลัยมาช้านาน ทั้งนี้ก็เพราะความเป็น “ กุลสตรี ” ที่มีความสุภาพอ่อนน้อม ความมีน้ำใจ ความเป็นคนมีคุณธรรมนำวิชาการ อันเป็นที่มาของเกียรติยศชื่อเสียง ที่สืบทอดกันมาแต่อดีต ความเป็นวัฒนาวิทยาลัยที่เกรียงไกรด้วยเกียรติมานานจึงไม่ได้อยู่ที่ว่า เรามีที่นั่งอันมีเกียรติ (The best seat at the table) นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ อยู่ในตำแหน่งสำคัญหรือมีฐานะทางการเงินที่สูง แต่อยู่ที่ว่า “ เราสมควรจะได้รับเกียรติที่สังคมมอบให้หรือไม่ ” (Dignity does not consist in having honors, but in deserving them)

พระธรรมโรม 2 : 1 0 “ ศักดิ์ศรี เกียรติยศ และสันติสุข จะเกิดมีแก่ทุกคนที่ประพฤติดี... ”
(God will give glory, honor, and peace to all who do what is good…)